Columns

De niemand is groter dan de club supporters

Onno Hoes blijft. Dat is vooral een compliment waard aan de fractievoorzitters van de gemeenteraad Maastricht. Zij zwichtten niet voor het gehijg van een groot deel van de media. Social media incluis. Vriend R., journalist en programmamaker, zei eerder deze week dat hij momenteel niet erg fier is om zich journalist te noemen. De media rennen van hype naar hype en scoren met een vette smeuïge scoop lijkt volgens hem het enige wat telt. Wie op een normale objectieve beschouwende manier verslag geeft wat in maatschappij, politiek, cultuur of sport speelt kan rekenen op het predicaat mietje. De oren laten hangen naar wat de schreeuwende minderheid dag in dag uit naar buiten kotst is de norm. R. zegt daar verdrietig van te worden. Ik deel zijn verdriet. Wie woensdagavond in Mosae Forum een kijkje was komen nemen had gemeend in een stal kuddedieren terecht te zijn gekomen. Wel een keer of tien was een beweging in de burelen van het stadskantoor, dat vanuit de hal voor de gemeenteraadszaal te zien is, voldoende om een horde media en masse in beweging te krijgen. Het leverde gelach op, maar menigeen begreep ook dat het een pathetisch beeld opleverde. De affaire die Hoes veroorzaakte groeide uit, ontegenzeggelijk gevoed door het beroep dat diens man Albert Verlinde uitoefent, naar een buitenproportionele dimensie. Het werd gemaakt tot een evenement.

Over exceptioneel gesproken. Ergens op een voetbalveldje verloor dezelfde avond dat de gemeenteraad Hoes een gele kaart gaf MVV van JVC Cuyck. Profclubje verliest van een amateurclub. Niet bepaald iets om trots op te zijn. Daar hoef je verder niet lang over te discussiëren. Dat deed een groepje zichzelf noemende supporters dan ook niet. Ze gingen over tot geweld. Zwaar geweld. Onder het motto niemand is groter dan de club sloegen en schopten ze een steward het ziekenhuis in en moest trainer Tini Ruijs het vege lijf redden door te vluchten. Ook hier geldt dat de schreeuwende, in dit geval vooral de slaande, minderheid de komende weken de agenda gaat bepalen. Wat heet: twee dagen later kan de trainer en zijn assistent Cooky Voorn niet anders concluderen dat het beter is om zijn ontslag in te dienen.

Op weg naar de Kerstdagen komt de waanzin van de dag wel heel erg dichtbij. En niemand heeft een antwoord om de idioterie die dagelijks wel ergens de kop opsteekt van repliek te dienen. Wie het hardst roept krijgt een podium. Vooral wie de meeste onzin te berde brengt lijkt gehoord te worden door vooral die media die uit zijn op sensatie en stennis. Een journalist van een grote Nederlandse krant die teleurgesteld is dat een burgemeester wordt gesteund door zijn gemeenteraad, dat was woensdag het geval in Maastricht, moet toch ernstig bij zichzelf te rade gaan.

Voor MVV is het te hopen dat het bestuur, net zoals de gemeenteraad, niet zwicht voor de terreur van een gewelddadig groepje dat voetbal als kapstok gebruikt om hun dagelijkse frustraties te ventileren. Dat is eenvoudiger gezegd dan gedaan. Angst wordt dan wel gezien als een slechte raadgever, maar is ook een zeer menselijk adviesorgaan. Helaas geldt de zucht naar sensatie en het plezier in iemand mentaal kapot – zo niet fysiek – kapot te maken voor menig mens het hogere doel om hier op aarde te vertoeven. Zalig kerstfeest.